Warning: Memcache::addserver() expects parameter 2 to be long, string given in /home/pinged2/webapps/maranathagr/libraries/joomla/cache/storage/memcache.php on line 84
 ΟΤΑΝ Ο ΜΟΝΟΘΕΙΣΜΟΣ ΜΕΤΑΦΡΑΣΘΗΚΕ ΣΕ...ΤΡΙΘΕΙΣΜΟ!
spacer.png, 0 kB

alt

" Η έρημος και η άνυδρος θέλουσιν ευφρανθή δι' αυτά, και η ερημία θέλει αγαλλιασθή και ανθήσει ως ρόδον."

Ησαίας 35,1 

 
              ΜΑΡΑΝΑΘΑ!
       Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΕΥΧΗ
       ΕΛΑ ΧΡΙΣΤΕ ΞΑΝΑ!

    
        ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2017       


Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
  1 2 3  4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31      

spacer.png, 0 kB
spacer.png, 0 kB
ΟΤΑΝ Ο ΜΟΝΟΘΕΙΣΜΟΣ ΜΕΤΑΦΡΑΣΘΗΚΕ ΣΕ...ΤΡΙΘΕΙΣΜΟ!
Συντάχθηκε απο τον/την Εκδότης   
Τετάρτη, 16 Νοέμβριος 2016 16:11

Η πιο καθαρή γλώσσα και μοναδική δηλ. η άγια γλώσσα είναι η γλώσσα της Βίβλου! Αυτή την μοναδική γλωσσα μιλούσε πάντα ο πνευματικός Ισραήλ του Ενός και Μοναδικού Θεού...αυτήν μιλούσε ο Αβραάμ, ο Μωυσής, ο Χριστός και μεις αυτή τη γλώσσα πρέπει να μιλάμε για να είμαστε καθαροί δηλ. άγιοι ξεχωρισμένοι από ένα κόσμο εν συγχίσει πολυεθνικής τριαδογλωσσίας ή κοινώς απειθούς πολυγλωσσίας

Το ζήτημα της νοηματικής ισοδυναμίας μεταξύ πρωτοτύπου θείου κειμένου και των μεταφράσεων της Βίβλου είναι ένα από τα ουσιώδη και πρωτεύοντα αν όχι το μείζον θέμα διότι έχει να κάμει με την αποκαλυφθείσα Αλήθεια του Θεού ήτις είναι η μόνη παρέχουσα τον αγιασμό χωρίς του οποίου ουδείς άνθρωπος δύναται να ίδει τον Θεό!

 

Ο καθ.Γ.Μπαμπινιώτης σχετικά με τις μεταφράσεις γενικώς των ανθρωπίνων εκδόσεων σημειώνει με εμφαντικό τρόπο το εξής: "Traduttore traditore" ("μεταφραστής θα πει προδότης") είναι η γνωστή ιταλική ρήση για το έργο του μεταφραστή,μιά και η μετάφραση θεωρείται-όχι χωρίς λόγο-προδοσία του πρωτοτύπου κειμένου!" "Η ΓΛΩΣΣΑ ΩΣ ΑΞΙΑ" Το Παράδειγμα της Ελληνικής/ Γλωσσολογική Βιβλιοθήκη των εκδόσεων " Gutenberg " Αθήνα 1999 ...

Αν αυτό συμβαίνει μεταξύ των ανθρωπίνων εκδόσεων-έργων,της βαβελικής συγχίσεως γράμματος και νοήματος,μπορούμε να αναλογισθούμε τι επικρατεί στην πρόθεση περί μετάφρασης των αγίων κειμένων απο τη θεία πνευματική γλώσσα στην σαρκικά εργαλειακή γλώσσα ανθρώπων διακατεχομένων υπο προσμεικτικής θρησκευτόδοξης γλώσσας !...Καταδεικνύεται η αδυναμία πνεύματος κατανόησης που διακατέχει τους διαχρονικούς μεταφραστές της Αγίας Γραφής που απερίσκεπτα και με θρησκευτική κατεξουσιαστική διάθεση προσπάθησαν να ερμηνεύσουν και να μεταφέρουν τον τύπο της θείας Διδαχής απο πνευματική γλώσσα σε εθνοθρησκευτική δογματίζουσα γλώσσα.

Ο Κοραής είπε " εις τον μέλλοντα να μεταφράσει την Νέαν Διαθήκην δεν αρκεί η γνώσις της ελληνικής γλώσσης μόνη εμπορεί να νοει και να εξηγεί των ενδόξων εις την γλώσσαν Ελλήνων τα συγγράμματα, και μ' όλον τούτο να αγνοεί την κυρίαν έννοιαν και σημασίαν πολλών αποστολικών ρητών. Χρεωστεί λοιπόν πρώτον,να σπουδάσει την γλώσσαν των Αποστόλων,και να παραβάλλει επιμελώς τους λόγους των με παραλλήλους άλλους λόγους αυτών. Δεύτερον,να γνωρίζει ακριβώς τον ελληνικόν χαρακτήρα του λόγου της Π.Δ μεταφρασμένης απο Ιουδαίους Εβδομήκοντα,χαρακτήρα τον οποίον ηκολούθησαν και οι Απόστολοι,ως Ιουδαίοι και αυτοί,τρίτον την Εβραικήν ,τέταρτον κσι τινάς των άλλων εθνών γλώσσας. Παρά την είδησιν ταύτην χεωστεί να εξετάζει ακριβώς και τους εξηγητάς ή σχολιαστάς της Νέας Διαθήκης,παλαιούς και νέους, πολλούς σήμερον τον αριθμόν και δια τούτο χρείαν έχοντας πολλής προσοχής,δια να μη πιστεύει όλους χωρίς κρίσιν.Αν το κείμενον της Ν.Δ πιστεύεται θεόπνευστον, δεν πρέπει δια τούτο να δέχεται χωρίς εξέτασινκαι των εξηγητών τας ερμηνείας ως θεοπνεύστους...δεν είναι ολίγοι ουδέ οι εξηγούντες δια μόνον να ονομάζονται εξηγηταί,των οποίων η ανάγνωσις χρειάζεται,ως έλεγα ,προσοχήν,και μάλιστα,αν επαγγέλλωνται αιρετισταί της σκοτεινής των Νεοπλατωνικών φιλοσοφίας.Τα ως εδώ λεχθέντα αποβλέπουν μέγα μέρος εις την ακρίβειαν του λεκτικού της μεταφράσεως,αλλ'απατάται πολύ,όστις νομίσει,ότι τον αρκούν αυτά να κατασταθεί μεταφραστής της Νέας Διαθήκης, χωρίς να έχει γνώσιν ικανήν και του πραγματικού"!Άτακτα/τόμος Γ΄/προλεγόμενα σελίς ι΄.

Χρειάζεται δηλαδή απαραίτητα η γνώση της Αληθείας του λόγου του Θεού και όχι μόνο η λογοτεχνία η γλωσσομάθεια κλπ ,να ενυπάρχει στον μεταφραστή η επάρκεια Αληθείας ,πλήρης αντίληψης του θείου νοήματος για να μπορεί να προβεί στο έργο αναδημιουργίας γιατί περι αναδημιουργίας πρόκειται.

Επ αυτής της αναδημιουργίας κάμει αναλυτική περιγραφή ο καθ.Μπαμπινιώτης και λέγει"...η μετάφραση δεν είναι ποτέ μιά μηχανική απόδοση ενός κειμένου με απλή αντιστοίχιση γραμματικών δομών και λέξεων αλλά καθαρή δημιουργία.Για την ακρίβεια ανα-δημιουργία,αφού το μεταφρασμένο κείμενο απηχεί το πρωτότυπο. Ωστόσο ,η δημιουργία ενός ισοδυνάμου νέου κειμένου (του μεταφρασμένου) προυποθέτει πλήρη και εις βάθος κατανόηση του πρωτοτύπου...απαιτεί αυξημένα προσόντα πολύ πέρα απο την γνώση της γλώσσας του πρωτοτύπου.Ένας άριστος γνώστης της γλώσσας δεν είναι οπωσδήποτε και καλος μεταφραστής...Πρώτα και πάνω απόλα είναι η διαπότιση του μεταφραζομένου κειμένου με το πνεύμα,τις προθέσεις και τις κατευθύνσεις του πρωτοτύπου με την γενικότερη επικοινωνιακή στρατηγική και τις συγκεκριμένες τακτικές του δημιουργού του κειμένου. Αλλίμονο σε μιά μετάφραση που θα ανταποκρίνεται στη λεκτική οργάνωση του πρωτοτύπου,αγνοώντας το πνεύμα του κειμένου και τους σκοπούς που επιδιώκει!...."

Και εδώ αν ο Δημιουργός του πρωτοτύπου είναι το Πνεύμα του Θεού, πρέπει και ο μεταφραστής να έχει πληρότητα Πνεύματος αγίου για να μπορεί να δίνει το ίδιο νόημα και στην μετάφραση που διαχειρίζεται!...
Συνεχίζει ο Μπαμπινιώτης και λέγει " η μετάφραση ενός κειμένου είναι ακόμη πιο σύνθετη διαδικασία αφού ο μεταφραστής λειτουργεί ως ενδιάμεσος επικοινωνιακός κρίκος,ως σύνδεσμος ανάμεσα στο παραγωγό ενός κειμένου-του οποίου παίρνει την θεση- και στον αναγνώστη...κάθε κενό ή παρανόηση στην πρόσληψη του αρχικού κειμένου θα έχει άμεσο αντίχτυπο στην απόδοση μετάφραση του κειμένου."

Συνεπώς διακόπτεται ο επικοινωνιακός λόγος μεταξύ του Θεού που είναι ο Παραγωγός ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ και του ανθρώπου αναγνώστη μιάς μη ισοδύναμης εις πνεύμα και γράμμα πλημελούς και ανακριβούς μεταφράσεως!

Δυστυχώς υπάρχουν τόσες ανακριβείς και δογματοαναφορικές μεταφράσεις που αντί να φωτοδώσουν, προσφέρουν-συντηρούν τον δογματικό συσκοτισμό που έχει καλύψει όλη την μεταποστολική εποχή.
Θα μου επιτρέψετε να επικεντρωθώ στην ουσία της ασφαλούς και βεβαίας κωδικοποίησης του Λόγου της Αληθείας.
Βεβαίως οι προθέσεις μετάφρασης του θείου λόγου δεν μπορούν να αγιάσουν και το αποτέλεσμα αν δεν υπάρχει πληρότητα αληθείας φωτίζουσα τον σοφό εξ απλότητας πνεύματος Θεού μεταφραστή! Το πνεύμα το Άγιο του Θεού το δίδει ο Θεός στους πειθαρχούντας εις Αυτόν και γι αυτό η σοφία του Θεού φωτίζει-συνετίζει μόνο τους απλούς,δηλ τους μη έχοντες ουδεμίαν προσμεικτική ανθρωποθεολογίζουσα σκέψη και παραδοχή-παράδοση δογματισμού! Απλός άνθρωπος του Θεού είναι ο αφιερωμένος- αφοσιωμένος εν τη οσιότητι της Αληθείας και ούτω φωτισμένος ωστε να δύναται φωτίσαι εις πάσαν την αλήθεια και τους αδελφούς του. Χαρακτηριστικό αυτό που λέγει ο απ.Παύλος περί φωτισμού των εθνών...φωτίσαι το μυστήριον της ευσεβείας το αποκεκρυμμένο των αιώνων τώρα δε φανερωθέν εις τους αγίους!

Πάσα νεώτερη μετάφραση θα πρέπει για να σέβεται τον εαυτό της και μάλιστα να μη προδίδει την γεννήσαντα αυτήν που δεν είναι άλλη απο την πρωτότυπη εκ Θεού δημιουργηθείσα τέλεια αρχαία κειμενική έκδοση (εις ημάς γνωρισθείσα δια του κριτικού πρωτοτύπου κειμένου που έχει λάβει υπ όψιν όλους τους ευρεθέντες κώδικες) να διορθώνει τα λάθη της προηγουμένης,να μαθαίνει δηλ απο τα λάθη και όχι να τα διαιωνίζει υποκύπτουσα εις μία δογματίζουσα βασιλευομένη ερμηνευτολογία ήτις είναι η τριαδική ανθρωποθεολογική μετάφραση! Την αναφέρω ως τριαδική διότι στην ουσία μετέτρεψε τον Μονοθεισμό του κατα πνεύμα πάντοτε λαού Ισραήλ σε ένα Εθνικοτριαδισμό με εθνοχριστιανίζουσα ετικέτα (ρωμαιοκαθολικισμός-ελληνοχριστιανισμός) των Εθνών των μη γνωριζόντων και μη υπακουόντων το Ενα και Μοναδικό Θεό του Αβραάμ αλλά και του Ιησού Χριστού!

Αν δεν κατανοηθεί η Αλήθεια του Θεού (τούτο εφικτό μόνο με αφαίρεση όλων των προκαταλήψεων που δουλαγωγούν τον νουν του ανθρώπου)δεν μπορεί και να νοηματοδοθεί ισοδύναμα η μετάφραση του τύπου της θείας Διδαχής!

Παράδειγμα τρανό εσφαλμένης ερμηνείας του Λόγου ως ομιλίας και όχι ως Αιτίου/Εντεταλμένου παρατηρείται σε ολες τις ερμηνείες του εδαφίου "εν αρχή ην ο λόγος και ο λόγος ην προς τον Θεό και θεός ην ο λόγος" όπου μάλιστα οι πιο πολλές αλλάζουν αυθαίρετα την πρόθεση "προς " με άλλες όπως "με" ή "παρά".Είναι ένα ερώτημα γιατί αλλάζουν την πρόθεση "προς" μήπως δεν βολεύει την δογματική προκατάληψη;

Η πρόθεση "προς" δηλώνει κατευθυνση προσώπου προς πρόσωπο...που σημαίνει ότι ο Λόγος είναι πρόσωπο ξεχωριστό απο τον Θεό και η έννοια αυτή "Λόγος" ήταν γνωστή στους αρχαίους ως πρωταρχική αιτία της Δημιουργίας,εν προκειμένω ο Απ.Ιωάννηςλέγει ότι ο Λόγος ήταν θεός και ήταν ο Χριστός πριν υπάρξει ο κόσμος...και είχε μιά θέση στραμμένη προς τον Θεό τον Πατέρα Του.Επομένως δεν ήταν ο Λόγος ομιλία γιατί η ομιλία δεν μπορεί να είναι χωριστή και να κοιτάζει τον ομιλούντα.

Μιά προκατειλημμένη δογματική κυριάρχησε απο τον 3ο μ.Χ αιώνα ότι ο θεός είναι ένας τριαδικός και γιαυτό δεν μπορούσαν να εννοήσουν ότι στην προκόσμια κατάσταση εκτός απο τον Θεό Πατέρα υπήρχε και ο θεός Λόγος ,ο Υιός του Θεού ως λόγος-Αίτιος της Δημιουργίας του Θεού...εκείνος δηλ.δια του οποίου ο Θεός δημιούργησε τα πάντα! Γι αυτό και ο ερμηνευτές-μεταφραστές δεν μετέφρασαν τον Λόγο,ως Πρόσωπο Αίτιο Δημιουργίας , ως θεό Υιό ξεχωριστό αλλά τον Λόγο τον εξέλαβαν ως ομιλία Του Θεού, αφού η τριαδικότητα του Θεού εθεωρείτο ότι ήταν a priori η αλήθεια που δεν είχε κανένας δικαίωμα να αμφισβητήσει επι ποινή αποσυναγώγου και αιρετικού... όμως αυτός ο τριαδικός αγνωστικισμός περί του Θεού έκαμε την ολική πλύση του εγκεφάλου τους ...ώστε να μη μπορούν να εννοήσουν το λεγόμενο του απ. Ιωάννου ότι ο Χριστός δεν ήταν η ομιλία του Θεού,ούτε ότι ήταν ο ίδιος,αλλά ήταν θεός μπροστά στον Θεό ως αγαθός συνεργός του Υψίστου Πατρός Του έτοιμος να πραγματοποιήσει την έμπνευση του Παντοδυνάμου Μοναδικού Θεού και Πατρός Του,έτοιμος να κάμει το θέλημα του Πατρός που ήταν η δημιουργία του κόσμου!

Αν το βασικό κυρίαρχο νοούμενο περι του ξεχωριστού προσώπου του Χριστού εξηγείται ως ομιλία και όχι ως ο Αίτιος-λόγος της γένεσης/ποίησης των πάντων, πάνω στον οποίο στηρίζεται όχι μόνο η Δημιουργία των πάντων αλλά και η Νέα Διαθήκη - η Νέα Δημιουργία των Υιών του Θεού...τότε όλη η ερμηνεία της Γραφής αλοιώνεται νοηματικά και άρα προδίδεται απο μία προκατειλημένη εξ ανθρώπων δογματική παράδοση!

φ.σ

Τελευταία Ενημέρωση στις Τρίτη, 06 Δεκέμβριος 2016 01:51
 
spacer.png, 0 kB
spacer.png, 0 kB
spacer.png, 0 kB