Warning: Memcache::addserver() expects parameter 2 to be long, string given in /home/pinged2/webapps/maranathagr/libraries/joomla/cache/storage/memcache.php on line 84
 Ο ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΣ...ΕΚΕΙΝΟΣ(δεικτική αντων.),ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟ ΟΠΟΙΟΝ...!
spacer.png, 0 kB

alt

" Η έρημος και η άνυδρος θέλουσιν ευφρανθή δι' αυτά, και η ερημία θέλει αγαλλιασθή και ανθήσει ως ρόδον."

Ησαίας 35,1 

 
              ΜΑΡΑΝΑΘΑ!
       Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΕΥΧΗ
       ΕΛΑ ΧΡΙΣΤΕ ΞΑΝΑ!

    
    ΦΕΒΡOYAΡΙΟΣ 2017    


Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    1 2  3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28          

spacer.png, 0 kB
spacer.png, 0 kB
Ο ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΣ...ΕΚΕΙΝΟΣ(δεικτική αντων.),ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟ ΟΠΟΙΟΝ...!
Συντάχθηκε απο τον/την Εκδότης   
Τετάρτη, 03 Φεβρουάριος 2016 23:46

Μερικά τινά περι της δεικτικής και όχι προσωπικής αντωνυμίας "εκείνος" . Για όσους επισπεύδοντες του τριαδισμού που έχουν κτίσει πάνω στο "εκείνος" μία αυθαίρετη τριαδολογία ως δόγμα βασιλευόμενης θρησκευτοκρατορίας.
Κρίθηκε επιβεβλημένη η μελέτη επι της γραμ. σύνταξης του παρακάτω εδαφίου για να φανεί ότι κανείς δεν μπορεί να στηρίξει το μη βιβλικό δόγμα περι του 3ου τριαδ.προσώπου με λάθος επιχείρημα ότι "εκείνος" είναι προσωπική αντων.Η αντων."εκείνος" είναι δεικτική και όχι προσωπική!Δείχνει τις παρακλητικές ιδιότητες του επιθ. παράκλητος,που δεν θα είναι πλέον ο εν σαρκί Χριστός αλλά ο εν Δυνάμει Πνεύματος Θεού Χριστός! Δια του πνεύματός Του ο Χριστός θα ενοικούσε πάντοτε μαζί με τους μαθητές Του ως Πνεύμα ζωοποιούν!Το είχε πει άλλωστε καθαρά στους μαθητές Του :...δεν θα σας αφήσω ορφανούς,πάλιν έρχομαι εις εσάς!

Το σχετικό εδάφιο όπου ομιλεί ο Κύριος λέγει:
" Ο δε Παράκλητος, το Πνεύμα το Άγιον, το οποίον θέλει πέμψει ο Πατήρ εν τω ονόματί μου, εκείνος θέλει σας διδάξει πάντα και θέλει σας υπενθυμίσει πάντα όσα είπον προς εσάς." Ιωάν.14,26

Προσέχουμε ότι ο Κύριος αναφερόμενος στο Πνεύμα το Άγιον χρησιμοποιεί ευλόγως την αναφ. αντωνυμία " το οποίον" σε ουδέτερο γένος γιατί έτσι είναι η συντακτική τάξη: ουδέτερο το ουσιαστικό, ουδέτερου γένους και η αναφ.αντωνυμία...Εδώ μπορούμε να καταλάβουμε ευθύς εξ αρχής ότι το θείο πρόσωπο είναι πάντοτε αναφερόμενο στη Γραφή σε αρσεν γένους ουσιαστικό και ποτέ σε ουδετέρου γένους! Ο Θεός Πατήρ όπως και ο Υιός του Θεού ο Χριστός σε αρσεν.γένους ουσιαστικό αναγιγνώσκονται. Επομένως αν επρόκειτο να γείνει αναφορά σε ένα 3ο θείο πρόσωπο ...θάπρεπε να αναφέρεται ως αρσεν.γένους και όχι σε ουδ.γένους που είναι το Πνεύμα.

Παρατηρούμε ακόμη ότι δεν λέγει "εκείνος" παρότι η πρόταση έχει ξεκινήσει με το Παράκλητος,γιατί έπεται το κεντρικό ουσιαστικό ουδετ.γένους που είναι το "Πνεύμα" το Άγιο και βέβαια αναφερόμενος ο Κύριος στο Πνεύμα το Άγιο χρησιμοποιεί "το οποίον"(αναφ.αντων ουδετ γένους)...δεν λέγει λοιπόν ούτε "ο εκείνος ",ούτε "ο οποίος" πολύ περισσότερο δεν λέγει φυσικά "το οποίος" αν καθ'υπόθεσιν ήταν ένα 3ο πρόσωπο το Πνεύμα! 

Όλα αυτά βέβαια ισχύουν με μία απαραίτητη προυπόθεση την υπακοή των μαθητών στον Λόγο του Χριστού αφού ρητά τους είχε πει "Εάν με αγαπάτε, τας εντολάς μου φυλάξατε." και τούτο γιατί το πνεύμα του Θεού δίδεται μόνο σε πειθαρχούντας και υπακούοντες στον λόγο του Χριστού. Τώρα πως ένα 3ο πρόσωπο δίδεται ανευ μέτρου στον Χριστό ή με μέτρο στους πιστούς Του, αυτό πρέπει να το εξηγήσουν οι τριαδοθεολογίζοντες. Και επίσης να εξηγήσουν αν κάποιο 3ο πρόσωπο ήταν στον Κύριο που έλεγε "πνεύμα Κυρίου είναι επ' εμέ" και πολλά άλλα που δεν είναι του παρόντος να αναφέρουμε.Μόνο το πνεύμα του Θεού Πατέρα ήταν στον Χριστό,γι αυτό έλεγε ο Πατήρ εν εμοί Εκείνος ποιεί τα έργα...ή τα λόγια δεν είναι δικά Μου αλλά του εν εμοί Πατρός Μου Θεού!

Συνεχίζοντας πιο κάτω επι του εδαφίου παρατηρούμε ότι:
Το "εκείνος " ως δεικτική αντωνυμία δεικνύει το μόνο προηγούμενο αρσεν. γένους επίθετο αναφερόμενο στη πρόταση που είναι το "Παράκλητος"- Απλή φυσιολογική γραμματική σύνταξη επι του επιθέτου "παράκλητος" και όχι επι του πνεύματος γιατί δεν ταιριάζει η γραμματική σύνταξη του γένους-δεν πάει να πούμε "το Πνεύμα το άγιον εκείνος" ! Η αντωνυμία "εκείνος" πάει με το παράκλητος και δείχνει τις παρακλητικές ιδιότητες που έχει το ουσιαστικό που έπεται ,και που είναι "Το Πνεύμα το Άγιον"! Δεν λέγει για το Πνεύμα , ο Οποίος, αλλά το οποίον, γιατί φυσικά δεν ταιριάζει στο γένος της γραμματικής!

Άρα με μόνη αναφορά στο "Εκείνος" δεν βγαίνει συμπέρασμα ότι είναι τρίτο πρόσωπο αφού το εκείνος αναφέρεται σε ουδέτερο ουσιαστικό που γραμματικά δεν έχει γένος αρσενικού ή θηλυκού, άρα είναι Δυναμικό θείο στοιχείο που στέλνεται απο Πρόσωπο που εν προκειμένω είναι ο Θεός, ο Πατέρας και Θεός του Χριστού! Εξ άλλου είναι ευνόητο ότι μία Δύναμη εξ ύψους αποστελλόμενη δεν αποστέλλεται μόνη της αλλά ενεργείται-αποστέλλεται-δίδεται υπο του Ενεργούντος Υψίστου Θεού επι εκείνους που ευαρεστείται να χορηγήσει.

Είναι λοιπόν η καθαρά ευκολονόητη και όχι δυσνόητη έννοια της "Δυνάμεως εξ ύψους" που αναφέρεται στην Αγία Γραφή περί του Πνεύματος του Αγίου , και είναι Αυτό το οποίο εστάλη απο τον Θεό την ημέρα της Πεντηκοστής στους μαθητές του Χριστού και μόνο. Ακολούθως μέσω της υπακοής στον Αποστολικό Λόγο δίδεται το Πνεύμα του Θεού και στους μεταγενέστερους πιστούς Του Χριστού,στους πειθαρχούντες και υπακούοντες στο πνεύμα των νόμων του Θεού!

Το "εκείνος-η,ο " είναι δεικτικές αντωνυμίες και δεν είναι προσωπικές, διότι αναφέρονται και επι πραγμάτων και επι καταστάσεων,επι χρόνου,τόπου κλπ.άρα δεν είναι προσωπικές όπως το Εγώ,Εσύ...παλιά λέγανε για να τονίσουνε το επι προσωπικού το Εμείς Αυτοί και όχι το αυτοί η εκείνοι σκέτο! Το εκείνος ή εκείνοι είναι και επι πραγμάτων π.χ λέμε εκείνος ο φακός ή εκείνοι οι φακοί , εκείνος ο χρόνος ή εκείνοι οι χρόνοι,ο τόπος-τόποι κλπ.

Μάθημα γραμματικής σε αυτούς που λένε ότι το "εκείνος" είναι προσωπική αντωνυμία...Η άγνοια δικαιολογείται σε κάποιες περιπτώσεις όμως άγνοια νόμου δεν επιτρέπεται και πολύ περισσότερο άγνοια Αγίας Γραφής! Όποιος διαβάζει την αγ.Γραφή κατά γράμμα και όχι κατά πνεύμα μοιάζει με κάποιον που είναι έρμαιο της καταδυνάστευσης των γραμμάτων ,που τον ποδοπατούν ,τον συνθλίβουν και μοιραία τον θανατώνουν. Έτσι που είναι εγκλωβισμένος μέσα στα γράμματα ούτε ανα-πνέει ,ούτε και φωτίζεται όντας καταπλακωμένος απο τη ταφόπλακα των νεκρών γραμμάτων.
Αν κάποιος δεν μπορεί να εννοήσει το πνεύμα του γράμματος του Θεού τότε είναι εν-γράμματος αγνοών και όχι εν-Πνεύματι νοών!

Αν το γράμμα του νόμου του Θεού θανατώνει,το δε πνεύμα του Θεού ζωοποιεί! ...σκεφθείτε τα γράμματα των παραθρησκευτικών ερμηνευτικών νόμων των ανθρώπων τι κάμουν και μάλιστα των συνοδικογλυφικών τοιαύτων.Τέτοιου είδους γράμματα μεγαλόσχημα πάνε ασορτί με τα κολυβογράμματα των διαχρονικών γραμματέων και των Φαρισαίων,και όλων των πνευματικά πυγμαίων που δεν νοούν και δεν έχουν να πουν τίποτα αρκετά σημαίνον , όντας θλιβερά άσημοι και ολίγοι.Και το χειρότερο θεωρούν εαυτούς σημαίνοντες ενώ είναι σημαιανεμιζόμενοι με πάντα παπαδοκυρίαρχο άνεμο...

Το "εκείνος δεν είναι προσωπική αντωνυμία αλλά δεικτική"...καλό είναι εις όλους μας να μαθαίνουμε προσέχοντας και στη γραμματική σύνταξη του λόγου της Αληθείας,γιατί πολλοί προτρέχουν αναμασώντας μιά βασιλεύουσα δογματική επιβολή και υποβολή... λέγοντας στους διαφωνούντας:εγώ είμαι θρησκευτομαθέστερος άρα και αγιώτερος απο σου του ελαχίστου αμαρτωλέστατου.

Ο λόγος του Θεού λέγει "απο του πλήθους των συμβούλων είναι η σωτηρία" εννοεί βεβαίως πνευματικούς συμβούλους και όχι θρησκευτικούς συμβούλους γι αυτό ανάγκη είναι σε όλους μας να ακούμε την διαφορετική συμβουλευτική γνώμη,την μη συμβατή με την κοινώς θρησκευτικά-δογματικά λεγόμενη.
Η θρησκευτομάθεια γενικώς βλάπτει σοβαρά την Πνευματική υγεία και θα πρέπει πάντοτε να ελέγχουμε τους εαυτούς μας,μήπως αντί να είμαστε σημαίνοντες εν τη Αληθεία καταντάμε να είμαστε σημαι...ανεμιζόμενοι με πάντα παπαδοκυρίαρχο άνεμο.

Λέγει λοιπόν η γραμματική ... Οι αντωνυμίες χωρίζονται σε 9 υποκατηγορίες:
• προσωπικές (εγω, εσύ, εμείς,εσείς)
• δεικτικές (τούτος, εκείνος)
• οριστικές (αυτός)
• κτητικές (μου, σου, μας,σας)
• αυτοπαθείς (σ'αυτόν)
• αλληλοπαθητικές (αλλήλων, αλλήλοις, αλλήλους)
• ερωτηματικές (πόσο, ποιος)
• αόριστες (πάντες, έκαστος, άλλος, έτερος)
• αναφορικές (ό,τι, όσος)

Δεικτικές λέγονται οι αντωνυμίες, που τις χρησιμοποιούμε για να δείχνουμε κάτι χωρίς να το ονομάζουμε.
Αυτές είναι:

1 Αυτός, αυτή, αυτό. Τις χρησιμοποιούμε για να δείξουμε όσα βρίσκονται κοντά μας.
2 (Ε)τούτος, (ε)τούτη, (ε)τούτο. Τις χρησιμοποιούμε για να δείξουμε όσα βρίσκονται πολύ κοντά μας.
3 Εκείνος, εκείνη, εκείνο. Τις χρησιμοποιούμε για να δείξουμε όσα βρίσκονται μακριά μας.
4 Τέτοιος, τέτοια, τέτοιο. Τις χρησιμοποιούμε για να δείξουμε ποιότητα.
5 Τόσος, τόση, τόσο. Τις χρησιμοποιούμε για να δείξουμε ποσότητα.

Επίσης το λεξικό λέγει "εκείνος-εκεινοσί" είναι δεικτική αντωνυμία δηλαδή δείχνει το πρόσωπο ή το πράγμα εκείνο εκεί-πέρα.
Ετυμολογικά είναι εκεί + ενός( ανα=αυτός)...παλιά γερμαν.ener(αυτός εκεί)...
Νοηματικά που πάντα πρέπει να εξετάζεται ένα τι σημαίνον το εκείνος-εκείνο είναι αυτός ή αυτό που θα κάνει κάτι όχι εδώ αλλά εκεί ...είτε τροπικά...με κάποιο τρόπο είτε χρονικά όχι αυτή τη στιγμή αλλά μεταγενέστερη!

Σχετικά με το όνομα εκάστου προσώπου ,γενικά κάθε ύπαρξης,έλλογης προσωπικότητας μπορούμε να πούμε μερικές σκέψεις.
Όταν η Αγία Γραφή ομιλεί για το πνεύμα το Άγιο,εύλογα νοείται η κτητική σχέση στην οποία ανήκει και η οποία κατανοείται ότι είναι το πνεύμα του αγίου ύψιστου Θεού. Δεν νοείται το πνεύμα μόνο του χωρίς να εκχωρείται απο τον Θεό στους πιστούς δικούς Του ανθρώπους. Βλέπουμε γενικώς ότι το πνεύμα αναφερόμενο μόνο του δεν έχει όνομα αλλά έχει χαρακτηριστικό γνώρισμα το πρόσωπο στο οποίο ανήκει ,στο πρόσωπο που σκέπτεται ,στην κάθε δηλ. έλλογη οντότητα και η οποία αναγνωρίζεται βέβαια με ένα όνομα. Συνεπώς πλήρης με σαφήνεια έκφραση είναι το πνεύμα του Θεού ή το πνεύμα του Χριστού ,η το πνεύμα του τάδε ανθρώπου. Το πνεύμα λοιπόν δεν έχει διαφορετικό όνομα απο αυτόν που το κατέχει αλλά συστήνει αυτόν ακριβώς που το έχει. Εν προκειμένω το Πνεύμα το άγιο το δωρίζει ο Θεός, εκχύει την δωρεά του πνεύματος-το Χρίσμα,ο Δωροδώτης Θεός στο κάθε παιδί Του που το αναγνωρίζει απο την πιστότητα της υπακοής του στον λόγο του Χριστού.Εδώ τονίζουμε την σημασία που έχει ο Χριστός που σημαίνει κεχρισμένος,γι αυτό το πλήρες όνομα του Κυρίου είναι Ιησούς ο Χριστός,ο Χριστός του Θεού.

Ο πρώτος που έλαβε το χρίσμα εν πληρότητι-άνευ μέτρου απο του Αγίου Θεού είναι ο αποσταλείς εν σαρκί Μονογενής Υιός Του ο Ιησούς Χριστός, ο κεχρισμένος σωτήρας,μεσσίας του λαού Του. Κατα την Πεντηκοστή λαμβάνουν απο του χρίσματος του αγίου(Δύναμη εξ ύψους-ενέργεια δυναμική χορηγηθείσα απο του Παντοδυνάμου με θαυμαστή ένδειξη-εμφάνιση πύρινων γλωσσών επι της κεφαλής των) οι πιστοί μαθητές του Χριστού ως οι οριζόμενοι απόστολοί Του να κηρύξουν την σωτηρία του κόσμου δια της πίστως εις τον Χριστόν δια του λόγου αυτών,όπως ακριβώς περιγράφεται στην αρχιερατική προσευχή του Κυρίου προς τον Θεό Του και Πατέρα Του. Προσευχόμενος ο Κύριος είπε..."όπως Πατέρα έστειλες Εσύ Εμένα έτσι και Εγώ στέλλω αυτούς για να πιστέψει ο κόσμος σε Μένα δια του λόγου αυτών" και εδώ τονίζουμε "δια του λόγου αυτών " μόνο αυτών.

Το χρίσμα βεβαίως δεν είναι τρίτο πρόσωπο,αφού και στη Π.Δ το χρίσμα εδίδετο με έλαιο εκχυνόμενο επι της κεφαλής, αλλά είναι η φωτεινή-δυναμική σφραγίδα του Θεού επι των τέκνων που έλαβαν την υιοθεσία ώστε να λέγουν "Αββά ο Πατήρ"! Οι υιοί του Θεού έχουν το πνεύμα του Πατρός Θεού τους διότι εξ Αυτού εγεννήθησαν και αυτή η υιοθεσία είναι εξουσία χορηγούμενη απο τον Θεό επειδή ούτοι εδέχθησαν τον Ιησού Χριστό ως προσωπικό τους Σωτήρα.

Ο Θεός έχει όνομα ,ο Χριστός έχει όνομα αλλά το Πνεύμα δεν έχει ίδιο όνομα. Το άγιο Πνεύμα είναι η Ενεργούμενη εκ Θεού Δύναμη στους υπακούοντας-πειθαρχούντας εις Αυτόν. Εν προκειμένω στον Κύριο είχε δώσει ο Πατήρ το Πνεύμα Του ανευ μέτρου, πληρότητα πνεύματος αγίου ,ενώ οι πιστοί λαμβάνουν το πνεύμα κατά το μέτρον της πίστεως εκάστου, διότι ο Θεός δεν ευαρεστείται παρά μόνο δια της πίστεως των πιστευόντων και υπακουόντων εις τον Χριστόν ως απόλυτον και μοναδικό αρχηγό και τελειωτή της πίστης τους. Αν θέλουμε να ζητήσουμε κάτι απο τον Θεό δεν το ζητούμε αλλιώς παρά μόνο εν τω ονόματι του Χριστού. Δεν λέμε εν τω ονόματι του πνεύματος,διότι το ίδιο το πνεύμα δεν έχει δικό του όνομα, αλλά βεβαίως λέγομεν δια του πνεύματος του Χριστού που έχουμε αν βεβαίως είμαστε υπάκουοι στις εντολές Του κατά πάντα και αγιαζόμαστε έτσι εν τη αληθεία του Θεού. Ο Κύριος είπε " ότι αν ζητήσετε εν τω ονόματί Μου θα σας δώσει ο Πατήρ και ότι είναι δικό Του είναι και δικό Μου".

Αρα το Πνεύμα είναι το ίδιο και στον Θεό και στον Χριστό. Στον Λουκά συμφωνεί με το του Μάρκου γεγραμμένο όπου αναφέρεται καθαρά να κηρυχθεί μετάνοια και άφεσις αμαρτιών εις πάντα τα έθνη, εν τω ονόματι του Χριστού και όχι της τριάδος '' και να κηρυχθεί εν τω ονόματι αυτού μετάνοια και άφεσις αμαρτιών εις πάντα τα έθνη, γινομένης αρχής από Ιερουσαλήμ,σεις δε είσθε μάρτυρες τούτων" Λουκ 24.(47,48).

Εδώ μπορούμε να σημειώσουμε πως ο Ευσέβειος Καισαρείας αναφέρεται στα σχετικά εδάφια του ευαγγελίου του Ματθαίου στην Εκκλησιαστική Ιστορία του“επί δε τη του κηρύγματος διδασκαλία την εις σύμπαντα τα έθνη στειλαμένων πορείαν συν δυνάμει του Χριστού, φήσαντος αυτοίς ‘πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη εν τω ονόματί μου…" Αναφέρει δηλαδή την διατύπωση "περί μαθητεύσεως πάντων των εθνών εν τω ονόματί Μου" ,που συμφωνεί με την σχετική ρήση του ευαγγελίου του Λουκά που παραλείπει το βάπτισμα στο όνομα της τριάδος. Ας σημειωθεί οτι ο Ευσέβειος Καισαρείας ήταν σαφώς αντίθετος με το τριαδικό δόγμα!
φ.σ
Τελευταία Ενημέρωση στις Πέμπτη, 11 Φεβρουάριος 2016 23:59
 
spacer.png, 0 kB
spacer.png, 0 kB
spacer.png, 0 kB