Warning: Memcache::addserver() expects parameter 2 to be long, string given in /home/pinged2/webapps/maranathagr/libraries/joomla/cache/storage/memcache.php on line 84
 ΙΣΑΑΚ ΝΕΥΤΩΝ -ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΑΠΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ
spacer.png, 0 kB

alt

" Η έρημος και η άνυδρος θέλουσιν ευφρανθή δι' αυτά, και η ερημία θέλει αγαλλιασθή και ανθήσει ως ρόδον."

Ησαίας 35,1 

 
            ΜΑΡΑΝΑΘΑ!
     Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΕΥΧΗ
     ΕΛΑ ΧΡΙΣΤΕ ΞΑΝΑ!

    
      ΙΟΥΝΙΟΣ 2018        

Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
         2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29  30   

spacer.png, 0 kB
spacer.png, 0 kB
ΙΣΑΑΚ ΝΕΥΤΩΝ -ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΑΠΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ
Συντάχθηκε απο τον/την Εκδότης   
Σάββατο, 12 Ιούνιος 2010 21:13

ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Η θεολογική εργασία του Νεύτωνα
Αφού προχώρησε τις μελέτες στα φυσικομαθηματικά, συνέχισε και στα θεολογικά, με πίστη στον Θεό και στο λόγο Του, μάλιστα στον προφητικό, που χρησιμοποιεί ως λυχνάρι στο σκοτάδι: «Και έχομεν βεβαιότερον τον προφητικόν λόγον, εις τον οποίον κάμνετε καλά να προσέχητε, ως εις λύχνον φέγγοντα εν σκοτεινώ τόπω...». Β' Πέτρου α' 19.
Στο δύσκολο αυτό έργο του χειρίζεται με προσοχή τους πνευματικούς προβολείς της Αγίας Γραφής. Στα κεφάλαια ΧΙΠ(13) και ΧΙΥ(14) του βιβλίου του «Ο Δανιήλ και η Αποκάλυψη», που δημοσιεύεται παρακάτω, φωτίζει προφητικά τον ιστορικό χώρο των τεσσάρων πρώτων αιώνων του χριστιανισμού και τα πολιτικο-θρησκευτικά φαινόμενα της εποχής.
Ιδιαίτερα ερευνά την εκτροπή από την αλήθεια, που προείπε ο απόστολος Παύλος: «...Και από μεν της αληθείας θέλουσιν αποστρέψει την ακοήν αυτών, εις δε τους μύθους θέλουσιν εκτραπή», Β' Τιμόθεον δ' 4, και την αποστασία από τη λατρεία του ζωντανού Θεού, στη λατρεία νεκρών ανθρώπων. «Προσέχετε, αδελφοί, να μη υπάρχη εις μηδένα από σας πονηρά καρδία απιστίας, ώστε να αποστατήση από Θεού ζώντος», Εβραίους γ' 12.
Με την εργασία αυτή δοξάζει τον Ύψιστο και του προσφέρει από τους πνευματικούς καρπούς των χαρισμάτων, που Αυτός του έδωσε. Δηλαδή και αυτός προσφέρει τα «σα εκ των σων», καθώς ομολογεί ο Δαβίδ: «...Διότι τα πάντα έρχονται εκ σου, και εκ των σων δίδομεν εις σε». Α' Χρονικών κθ' 14. Μετάφραση Ν. Βάμβα, [«...ότι σα τα πάντα, και εκ των σων δεδωδάκαμέν σοι». Μετάφραση Εβδομήκοντα, Ο' ].

Εκτροπή, αποστασία, αιρέσεις
Ως και άλλοι πιστοί συγγραφείς ο Νεύτων φανερώνει ότι η εκτροπή και αποστασία για την οποία μίλησε ο Χριστός και έγραψαν οι απόστολοι, είχαν προφητευτεί και στην Παλαιά Διαθήκη.
Το φαινόμενο της αποστασίας από τον Θεό είναι μεγάλο, γενικό, πανανθρώπινο, με πρώτο τον προπάτορά μας Αδάμ.
Εδώ εξετάζεται μόνο η θρησκευτική αποστασία, που έχει πολλά προηγούμενα στο λαό Ισραήλ.
Το πιο γνωστό και εντυπωσιακό είναι αυτό μετά την Έξοδο από την Αίγυπτο, στην έρημο, στο όρος Σινά. Ενώ ο Μωυσής στην κορυφή του βουνού παραλάμβανε το νόμο του Θεού, κάτω ο λαός Ισραήλ απαίτησε από τον Αρχιερέα Ααρών να του φτιάσει θεούς να τους λατρεύει. Ο Ααρών υποχώρησε και έφτιαξε το χρυσό μοσχάρι, και ο λαός άρχισε να το λατρεύει, όπως είχε μάθει στην Αίγυπτο.
Τότε κατέβηκε ο Μωυσής και με θυμό έσπασε τις θείες πλάκες του νόμου και ζήτησε εξηγήσεις από τον Ααρών, που δικαιολογήθηκε ότι έφταιξε η κακία του λαού: « Ας μη εξάπτηται ο θυμός του κυρίου μου- Συ γνωρίζεις τον λαόν, ότι έγκειται εις κακίαν...». Έξοδος λβ' 22.
Ο Μωυσής όμως διείδε ότι και ο Ααρών ήταν συνυπεύθυνος για την αποστασία του λαού, επειδή δεν έδειξε την πρέπουσα αυστηρότητα αλλά αντέδρασε χαλαρά και υποχώρησε στις κακές απαιτήσεις του λαού.
«Και ιδών ο Μωυσής τον λαόν ότι ήτο αχαλίνωτος, διότι ο Ααρών είχε αφήσει αυτούς αχαλίνωτους προς καταισχύνην, μεταξύ των εχθρών αυτών, εστάθη εις την πύλην...»Έξοδος λβ' 25.
Η ωμή αυτή αποστασία του λαού Ισραήλ από τον Μωυσή αποτελεί προφητικό τύπο της αποστασίας από το Χριστό, που είναι πολύ μεγαλύτερη και χειρότερη.

Το αντικείμενο της μελέτης του Νεύτωνα
Η ακόλουθη προφητεία του Δανιήλ αποτελεί το βασικό αντικείμενο της μελέτης του Νεύτωνα:
«Και ο βασιλεύς θέλει κάμει κατά την θέλησιν αυτού και θέλει υψωθή, και μεγαλυνθή υπεράνω παντός θεού...
Και δεν θέλει φροντίζει περί των θεών των πατέρων αυτού, ουδέ περί επιθυμίας γυνακών...
Τον δε θεόν Μαουζείμ θέλει δοξάσει επί του τόπου αυτού· και θεόν, τον οποίον οι πατέρες αυτού δεν εγνώρισαν θέλει τιμήσει με χρυσόν και άργυ-ρον και με πολύτιμους λίθους, και με πράγματα επιθυμητά. Ούτω θέλει κάμει εις τα οχυρώματα Μαουζείμ μετά θεού αλλότριου...». Δανιήλ ια' 36-39.
Ο Νεύτων ερμηνεύει ότι ο «βασιλιάς» της προφητείας είναι το απολυταρχικό πολιτικο-στρατιωτικο-
θρησκευτικό σύστημα που αναπτύχθηκε από τον Μέγα Κωνσταντίνο και τους διαδόχους του.
Η Ιστορία επαληθεύει ότι ο «βασιλιάς» αυτός έκανε σύμφωνα με τη θέληση του, ανυψώθηκε πάνω από κάθε θεό, δεν φρόντισε για τους θεούς των

Αντίγραφα των κεφαλαίων 13 & 14 το υ βιβλίου είναι διαθέσιμα σ' όποιον τα ζητήσει από τον μεταφραστή:
Τηλέμαχος Μ. Χυτήρης Αγορακρίτου 35, 104 40 ΑΘΗΝΑ Τηλέφωνο 210.8210163 
Απρίλιος 2010
ΚΕΦΑΛΑΙΟ XIII (13°)
«ΓΙΑ ΤΟ ΒΑΣΙΛΙΑ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ ΚΑΤΑ ΤΗ ΘΕΛΗΣΗ ΤΟΥ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΥΝΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΙΜΟΥΣΕ ΤΑ «Μαουζείμ» ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΤΑΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ» Δανιήλ 11/ια'36-39

Ας διαβάσουμε παρακάτω μερικά απο τα αναγραφόμενα στο βιβλίο :


Στα πρώτα χρόνια της Χριστιανοσύνης, οι χριστιανοί κάθε πόλης κυβερνιόνταν από Συμβούλιο Πρεσβυτέρων και Πρόεδρος του Συμβουλίου ήταν ο Επίσκοπος της πόλης. Ο Επίσκοπος και οι Πρεσβύτεροι μιας πόλης δεν αναμιγνύονταν στα προβλήματα άλλης πόλης, εκτός με παραινετικά γράμματα ή μηνύματα. Ούτε οι Επίσκοποι διαφόρων πόλεων συνέρχονταν σε Συμβούλια προ της εποχής του Αυτοκράτορα Κόμμοδου, και τούτο επειδή δεν μπορούσαν να συνέλθουν χωρίς την άδεια των Ρωμαίων Κυβερνητών των Επαρχιών. Αλλά στις μέρες του Αυτοκράτορα αυτού άρχισαν να συνέρχονται σε Επαρχιακά Συμβούλια με την άδεια των Κυβερνητών. Αρχικά στην Ασία εναντίον της αιρέσεως των Καταφρυγιανών και σύντομα σ' άλλα μέρη και για διάφορες αιτίες.
Ο Επίσκοπος της κυριότερης πόλης της Ρωμαϊκής Επαρχίας γινόταν συνήθως Πρόεδρος του Συμβουλίου, και απ' αυτό προήλθε η εξουσία των Μητροπολιτών Επισκόπων πάνω στους άλλους Επισκόπους της αυτής Επαρχίας. Από αυτό επίσης και ο Επίσκοπος της Ρώμης, στις μέρες του Κυπριανού, ονόμαζε τον εαυτόν του Επίσκοπο των Επισκόπων.
Όταν η Αυτοκρατορία έγινε Χριστιανική οι Ρωμαίοι Αυτοκράτορες άρχισαν να συγκαλούν Γενικά Συμβούλια, Συνόδους, από όλες τις επαρχίες της Αυτοκρατορίας. Και υποδεικνύοντας σ' αυτά ποια θέματα θα συζητηθούν και επηρεάζοντας τους με το ενδιαφέρον και τη δύναμη τους ανέβαζαν όποια μερίδα ήθελαν. Έτσι η Ελληνική Αυτοκρατορία, μετά τη διαίρεση της Ρωμαϊκής σε Ελληνική και Λατινική Αυτοκρατορία, έγινε σε θρησκευτικά θέματα ο «βασιλιάς» που έκανε κατά τη θέληση του και στη νομοθεσία ύψωνε και μεγάλυνε τον εαυτόν του πάνω από κάθε θεό. Και
τελικά με την έβδομη Οικουμενική Σύνοδο καθιέρωσε τη λατρεία των εικόνων και των ψυχών των νεκρών, που εδώ ονομάζονται «Μαουζείμ». (Δανιήλ 11/ία' 38)
Ο ίδιος «βασιλιάς» καθόρισε τον αγιασμό ως την αποχή από το γάμο. Ο Ευσέβιος στην Εκκλησιαστική Ιστορία του (Βιβλίο 4 κεφ. 28,29), μας λέγει ότι ο Μυδβηυε έγραψε πραγματεία εναντίον εκείνων που εξέπεσαν στην αίρεση των Εγκρατιτών, που τότε αναφάνηκε και εισήγαγε ολέθρια λάθη, και ότι ο Τατιανός, ο μαθητής του Ιουστίνου, ήταν ο δημιουργός της. Επίσης ότι ο Ειρηναίος στο πρώτο του βιβλίο εναντίον των αιρέσεων γράφει τα λόγια αυτά για τον Τατιανό και την αίρεση του: «Ένα παρακλάδι της σχολής του Σατουρνίνου και του Μαρκίωνα, που αυτοαποκαλούνται Εγκρατίτες, έκαμαν βάση της διδασκαλίας τους ότι ο γάμος πρέπει να αποφεύγεται. Και έτσι ξεκάθαρα με τη διδασκαλία τους απορρίπτουν το από της αρχής έργο του Θεού και βρίσκουν λάθος ότι δημιούργησε άνδρα και γυναίκα για την αναπαραγωγή του ανθρώπινου γένους. Αυτοί επίσης εισήγαγαν την αποχή από τη σάρκα εκείνων των πλασμάτων που ονομάζουν ζώα, δείχνοντας μ' αυτό την αγνωμοσύνη τους στον Θεό, που είναι δημιουργός όλων. Αυτοί επίσης αρνούνται τη σωτηρία του πρώτου ανθρώπου».
Η ασεβής αυτή διδασκαλία αναπτύχθηκε πρόσφατα μεταξύ τους και ο βασικά υπεύθυνος είναι κάποιος Τατιανός, μαθητής του Ιουστίνου, αν και όσο ήταν με το δάσκαλο του δεν πρόβαλε κάτι τέτοιο λαθεμένο. Αλλά μετά το μαρτύριο του Ιουστίνου αποκόπηκε από την εκκλησία και γεμάτος εγωισμό και υπερηφάνεια για τη σημαντική προσωπικότητα του, τόσο που θεωρούσε τον εαυτόν ανώτερο από όλους τους άλλους, επινόησε νέο σχέδιο διδασκαλίας και βρήκε αόρατους αιώνες καθώς ο Βαλεντίνος. Αυτός επίσης δογματίζει με το Σατουρνίνο και τον Μαρκίωνα ότι ο γάμος είναι μόνο ασέλγεια και απόλαυση. Αυτοί επινόησαν επίσης πρωτότυπα και νέα επιχειρήματα για να ανατρέψουν τη διδασκαλία της σωτηρίας του Αδάμ. Αυτή είναι η δήλωση του Ειρηναίου για την αίρεση των Εγκρατιτών, που ήταν πολύ της μόδας».
Αυτά όσον αφορά τον Ευσέβιο. Αλλά αν και οι ακόλουθοι του Τατιανού καταδικάσθηκαν αρχικά ως αιρετικοί με το όνομα Εγκρατίτες, οι διδασκαλίες τους δεν στάθηκε δυνατόν να καταργηθούν, επειδή ο Μοντανός τις ωραιοποίησε και καθόρισε μόνο το δεύτερο γάμο παράνομο. Αυτός επίσης εισήγαγε τις συχνές νηστείες και τις ετήσιες ημέρες νηστείας καθώς την τήρηση της Σαρακοστής και τη διατροφή με ξηρές τροφές. Οι Αποστολικοί τα μέσα του τρίτου αιώνα, καταδίκαζαν το γάμο και ήταν παρακλάδι των μαθητών του Τατιανού. Οι Ιεροχίτες στην Αίγυπτο τα τέλη του τρίτου αιώνα καταδίκαζαν επίσης το γάμο. Ο Παύλος ο Ερημίτης κατάφυγε στην έρημο στους διωγμούς του Δέκιου και έζησε εκεί μοναχός μέχρι τη βασιλεία του Μεγάλου Κωνσταντίνου, αλλά δεν έκαμε μαθητές. Ο Αντώνιος έκαμε το ίδιο αλλά έφτιαξε μαθητές και πολλοί άλλοι σύντομα ακολούθησαν το παράδειγμα τους.
Μέχρι τότε οι διδασκαλίες των Εγκρατιτών είχαν απορριφθεί από τις εκκλησίες αλλά τώρα ωραιοποιημένες από τους μοναχούς και επιβεβλημένες όχι σ' όλους αλλά μόνον σ' εκείνους που ήθελαν εθελοντικά ν' ακολουθήσουν μοναχική ζωή, άρχισαν αν θαυμάζονται και να πλημμυρίζουν πρώτα την Ελληνική Εκκλησία και κατόπιν τη Λατινική σαν χείμαρρος.
Ο Ευσέβιος μας λέγει ότι ο Μέγας Κωνσταντίνος έτρεφε το μεγαλύτερο σεβασμό για τους ανθρώπους αυτούς, που αφιερώθηκαν στη θεία φιλοσοφία, και τιμούσε σε ύψιστο βαθμό τη συναναστροφή «Παρθένων» αιώνια αφιερωμένων στον Θεό, γιατί ήταν βέβαιος ότι ο Θεός στον οποίον είχαν αφιερωθεί κατοικούσε στη διάνοια τους. Στην εποχή του και σ' εκείνη των παιδιών του η μοναστική ζωή διαδόθηκε στην Αίγυπτο από τον Αντώνιο, στη Συρία από τον Ιλαρίωνα, και εξαπλώθηκε τόσο σύντομα μετά την εποχή του Ιουλιανού του λεγομένου Αποστάτη, ώστε το τρίτο των Αιγυπτίων είχαν βγει στην έρημο της Αιγύπτου. Στην αρχή ζούσαν μόνοι σε κελιά και κατόπιν συνενώθηκαν σε Κοινόβια ή μονές και τέλος ήλθαν στις πόλεις όπου γέμισαν τις Εκκλησίες με Επισκόπους Πρεσβύτερους και Διακόνους. Ο Αθανάσιος όταν ήταν νεαρός υπηρετούσε τον Κύριο του Αντώνιο και αφού βρήκε τους Μοναχούς πιστούς σ' αυτόν έκαμε πολλούς απ' αυτούς Επισκόπους και Πρεσβυτέρους στην Αίγυπτο.
Και αυτοί οι Επίσκοποι ίδρυσαν νέα Μοναστήρια από τα οποία διάλεξαν Πρεσβυτέρους για τις πόλεις τους και έστειλαν Επισκόπους σε άλλες. Το ίδιο έγινε και στη Συρία όπου η δεισιδαιμονία μεταδόθηκε γρήγορα από την Αίγυπτο με τον Ιλαρίωνα μαθητή του Αντωνίου. Επίσης ο Σπυρίδων και ο Επιφάνειας της Κύπρου, ο Ιάκωβος της Νίσιμπις, ο Κύριλλος της Ιερουσαλήμ, ο Ευστάθιος της Σεβαοτείας στην Αρμενία, ο Ευσέβιος της Αμάσης, ο Τίτος της Βόστρας, ο Βασίλειος της Αγκύρας, ο Ακάκιος της Καισαρείας στην Παλαιστίνη, ο Ελπίδιος της Λαοδικείας, ο Μελέτιος και Φλαβιανός της Αντιοχείας, ο Θεόδωρος της Τύρου, ο Πρωτογενής της Καρραίας, ο Ακάκιος της Βέροιας, ο Θεόδωρος της Ιερουσαλήμ, ο Ευσέβιος της Χαλκηδόνος, ο Αμφιλόχιος του Ικονίου, Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός, ο Γρηγόριος Νύσσης, ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος Κωνσταντινούπολης, ο Βασίλειος κ.λπ. είχαν Μοναστήρια Ιερωμένων στις πόλεις τους από τα οποία έστελλαν Επισκόπους σ' άλλες πόλεις. Αυτοί με τον ίδιο τρόπο έκτισαν Μοναστήρια εκεί, μέχρι που οι Εκκλησίες επανδρώθηκαν με Επισκόπους από αυτά τα Μοναστήρια.
Για το λόγο αυτό ο Ιερώνυμος σε μια επιστολή γραμμένη κατά το 385μ.Χ. έλεγε για τον Κλήρο: «Ως αυτοί να ήσαν τίποτε άλλο από Μοναχοί και κάθε τι που λέγονταν εναντίον των Μοναχών δεν στρέφονταν εναντίον των Κληρικών, που είναι οι Πατέρες των Μοναχών. Ζημιά στο ποίμνιο είναι προσβολή στον Ποιμένα». Επιστολή Χ. Και στο βιβλίο του εναντίον του Βιτζηλάντιου γράφει:
«Τι κάνουν οι Ανατολικές Εκκλησίες; Αυτές αποδέχονται είτε άγαμους Κληρικούς ή Εγκρατίτες· και αν αυτοί είναι παντρεμένοι παύουν να είναι σύζυγοι». Μετά από λίγο και οι Αυτοκράτορες διέταξαν με νόμο τις Εκκλησίες να εκλέγουν Κληρικούς από τα Μοναστήρια.
Οι Αυτοκράτορες Αρκάδιος και Ονώριος στον Καισάριο:
«Αν οι Επίσκοποι νομίζουν ότι χρειάζονται ιερείς θα είναι καλύτερα να τους χειροτονούν από τις τάξεις των Μοναχών. Να μη χρησιμοποιούν για λόγους δημόσιους ή ιδιωτικούς αδύναμους νέους, (έστω και η πράξη τους είναι αντιδημοτική) αλλά ας έχουν άνδρες δοκιμασμένους». 

Η Ελληνική Αυτοκρατορία ευρισκόμενη τώρα στα χέρια αυτών των «Εγκρατιτών» και έχοντας τους σε μεγάλο θαυμασμό αποκτά τα στοιχεία που ο Δανιήλ ορίζει ως χαρακτηριστικά του «βασιλιά» ο οποίος ενεργεί κατά το θέλημα του και δεν ενδιαφέρεται για την επιθυμία των γυναικών.
Έτσι η αίρεση των «Εγκρατιτών», που άρχισε από τους Γνωστικούς και διαδόθηκε με τον Τατιανό και τον Μοντανό το τέλος του δεύτερου αιώνα, και η οποία είχε καταδικαστεί απ' όλες τις εκκλησίες το δεύτερο και τρίτο αιώνα, βελτιώθηκε από τους οπαδούς της, εξαπλώθηκε στις Ανατολικές Εκκλησίες τον τέταρτο αιώνα και στο τέλος του άρχισε να εξαπλώνεται και στις Δυτικές. Από τότε οι Χριστιανικές Εκκλησίες, έχοντας μορφή ευσέβειας αλλά αρνούμενοι τη δύναμη της, έπεσαν στα χέρια των Εγκρατιτών.
Και οι εθνικοί, που ήλθαν τον τέταρτο αιώνα σε μεγάλους αριθμούς στο χριστιανισμό, δέχονταν πιο εύκολα το είδος αυτό του χριστιανισμού, επειδή είχε μεγαλύτερη συγγένεια με τις παλιές προλήψεις τους από ότι εκείνο των ειλικρινών χριστιανών, που με τις λυχνίες των επτά εκκλησιών της Ασίας, και όχι τα λυχνάρια των Μοναστηριών, είχαν καταυγάσει την καθολική Εκκλησία τους πρώτους τρεις αιώνες.

Η αίρεση των Καταφρυγιανών έφερε και άλλες δεισιδαιμονίες, ως τη διδασκαλία των ψυχών που βασανίζονται στο Καθαρτήριο αλλά με προσευχές και προσφορές μετριάζεται ο βασανισμός τους, καθώς ο Τερτυλλιανός διδάσκει στα βιβλία του «Περί ψυχής» και «Περί μονογαμίας».
Αυτοί επίσης χρησιμοποιούσαν το σημείο του σταυρού ως φυλακτό. Έτσι ο Τερτυλλιανός γράφει στο βιβλίο του «Ο Στέφανος του Στρατιώ-τη»: «Σε κάθε πρόοδο ή άνοδο, σε έξοδο και είσοδο, στα ρούχα μας, στα υποδήματα μας, στα λουτρά μας, στα τραπέζια μας, στα φώτα μας, στα δωμάτια μας, στα έπιπλα μας, μ' ένα λόγο σ' ότι η καθημερινή ζωή μας φέρει σε επαφή, κάνουμε στο μέτωπο μας το σημείο του σταυρού».
Για όλες αυτές τις δεισιδαιμονίες αναφέρεται ο Απόστολος όταν γράφει: «Το Πνεύμα ρητώς λέγει ότι κατά τους υστερινούς καιρούς μερικοί θα αποστατήσουν από την πίστη, διότι θα προσέχουν σε πνεύματα που πλανούν και σε διδασκαλίες δαιμονίων», τα Δαιμόνια και τα Πνεύματα, που λατρεύονταν από τους Εθνικούς «δια της υποκρίσεως ψευδολόγων ανθρώπων» για τη δήθεν εμφάνιση τους, για τα θαύματα που γίνονται από αυτά, για τα λείψανα τους, και για το σημείο του σταυρού, έχοντας τη συνείδηση τους καυτηριασμένη με καυτό σίδερο· εμποδιζόντων τον γάμο και διατάσσουν αποχή από τροφός κ.λπ.». Α' Τιμόθεον ε' 1,2,3.

Από τους Καταφρυγιανούς οι διδασκαλίες και οι πράξεις αυτές διαδόθηκαν στους μεταγενέστερους. «Διότι το μυστήριον της ανομίας» εργάζονταν «ήδη» στις ημέρες των Αποστόλων από τους Γνωστικούς, και εξακολούθησε να δρα εντονότερα στους διαδόχους τους, τους Τατιανιστές και τους Καταφρυγιανούς και θα δρούσε «μέχρι να αποκαλυφθεί ο άνθρωπος της αμαρτίας, του οποίου η έλευση θα γίνει δια της ενεργείας του Σατανά, με πάσα δύναμη και με ψεύτικα σημάδια και με κάθε είδος απάτη της αδικίας», χρωματισμένος με μορφή Χριστιανικής ευσέβειας αλλά χωρίς τη δύναμη της. Β' Θεσσαλονικείς β' 7-10.
Επειδή κάποιος φραγμός είχε τεθεί στον Καταφρυγιανό Χριστιανισμό από τα Επαρχιακά Συμβούλια μέχρι τον τέταρτο αιώνα. Αλλά τότε οι Ρωμαίοι Αυτοκράτορες έγιναν Χριστιανοί και μεγάλη πλήθη από Εθνικούς ερχόμενο στο Χριστιανισμό, με εξωτερική μόνον ομολογία, βρήκαν τούτο τον Καταφρυγιανό Χριστιανισμό περισσότερο σύμφωνο με τις παλιές τους δοξασίες, δηλαδή να θέτουν τη θρησκεία σε εξωτερικούς τύπους....

Ο Γρηγόριος Νύσσης, άλλος σπουδαίος Μοναχός και Επίσκοπος, στη ζωή του Εφραίμ του Σύρου, αναφέρει ότι κάποιος άνθρωπος στο γυρισμό από μακρινή χώρα βρίσκονταν σε μεγάλο κίνδυνο επειδή όλοι οι δρόμοι ήταν γεμάτοι από στρατούς βαρβάρων εθνών και μόλις επικαλέστηκε το όνομα του Εφραίμ λέγοντας, «Άγιε Εφραίμ βοήθησε με», ξέφυγε τον κίνδυνο, ξέχασε το φόβο του θανάτου και παρ' ελπίδα έφθασε στο σπίτι του ασφαλής. Στο τέλος της Ομιλίας του ο Γρηγόριος επικαλείται τον Εφραίμ ως εξής: «Αλλά συ, Ω Εφραίμ, που βοηθάς τώρα στο θεϊκό θυσιαστήριο και θυσιάζεις στον Άρχοντα της ζωής και στην αγιότατη Τριάδα, μαζί με τους αγγέλους, θυμήσου μας όλους και πάρε για μας συγχώρεση, για τις αμαρτίες μας ώστε να απολαύσουμε την αιώνια ευτυχία της βασιλείας των ουρανών».
Ο ίδιος ο Γρηγόριος στο λόγο του για το Μάρτυρα Θεόδωρο, που γράφτηκε το 381 περιγράφει μ' αυτό τον τρόπο τη δύναμη του Μάρτυρα και τον τρόπο λατρείας του λαού: «Ο Μάρτυρας αυτός ηρέμησε τον περασμένο χρόνο τη βάρβαρη θύελλα και σταμάτησε τον τρομερό πόλεμο με τους άγριους και σκληρούς Σκύθες. Εάν σε κάποιον επιτραπεί να μεταφέρει τη σκόνη που σκεπάζει τον τάφο, στον οποίο αναπαύεται το σώμα του Μάρτυρα, η σκόνη αυτή γίνεται δεκτή σα δώρο και συλλέγεται για να διατηρηθεί σαν κάτι εξαιρετικά πολύτιμο, γιατί και να εγγίζει κανείς τα λείψανα, αν σε κάποιον συμβεί αυτή η ευτυχία, και τόσο πολύ μεγάλη εύνοια είναι, που δεν αποκτιέται χωρίς τις πλέον ένθερμες προσευχές, το γνωρίζουν καλά όσοι την απέκτησαν.
Επειδή όσοι το βλέπουν το αγκαλιάζουν σαν ζωντανό και θαλερό...
Τέλος ο Γρηγόριος τελειώνει την Ομιλία του μ' αυτή την προσευχή: «Ω Θεόδωρε, έχουμε ανάγκη από πολλές ευλογίες. Μεσίτευε και ικέτευε για τη χώρα σου στον κοινό Βασιλιά και Κύριο μας, επειδή η χώρα του Μάρτυρα είναι και ο τόπος του πάθους του, και είναι συμπολίτες του όλοι όσοι τον κατέχουν, τον υπερασπίζονται, τον στολίζουν και τον τιμούν. Φοβούμαστε θλίψεις, αναμένουμε κινδύνους. Οι κακοί Σκύθες όχι μακριά είναι έτοιμοι να μας πολεμήσουν. Σαν στρατιώτης πολέμησε για μας, Σαν Μάρτυρας χρησιμοποίησε ελεύθερα την ομιλία σου για τους συνδούλους σου. Προσεύχου για ειρήνη, να μη σταματήσουν αυτές οι δημόσιες συγκεντρώσεις, να μη επιτεθούν αυτοί οι άγριοι και βάρβαροι εναντίον των ναών και θυσιαστηρίων, να μη καταπατήσουν τα άγια οι βέβηλοι και ασεβείς. Αναγνωρίζουμε σαν δική σου ευεργεσία ότι έχουμε διατηρηθεί ασφαλείς και υγιείς, προσευχόμαστε για να προφυλαχτούμε από μελλοντικό κίνδυνο. Και αν χρειασθεί μεγαλύτερη μεσιτεία και ικεσία συγκάλεσε όλο το χορό των αδελφών σου των Μαρτύρων, και συνε-νούμενος μ' αυτούς όλους, μεσίτευε για μας. Ας εξιλεώσουν οι πολλές προσευχές των δικαίων τις αμαρτίες των πολλών και του λαού. Παρακάλεσε τον Πέτρο, διέγειρε τον Παύλο και επίσης τον Ιωάννη, το θείο και αγαπητό μαθητή, να μεσιτεύσουν για τις Εκκλησίες που έφτιαξαν, για τις οποίες αλυσοδέθηκαν, για τις οποίες υπέστησαν κινδύνους και θανατώθηκαν. Για να μη σηκώσει κεφάλι εναντίον μας η λατρεία των ειδώλων, για να μη φανούν αιρέσεις σαν αγκάθια στ' αμπέλι, για να μη μεγαλώσουν τα ζιζάνια και πνίξουν τα στάρια, για να μη υπάρχει βράχος χωρίς πάχος και πραγματική δροσιά εναντίον μας και να μη παραμείνει αστήριχτη η καρποφόρα δύναμη του λόγου. Αλλά με τη δύναμη των προσευχών σου και των συντρόφων σου, Ω θαυμαστέ άνθρωπε και εξαίσιε μεταξύ των Μαρτύρων, η κοινοπολιτεία των Χριστιανών να γίνει ένας αγρός σταριού».
Ο ίδιος ο Γρηγόριος Νύσσης στο θάνατο του Μελέτιου, Επισκόπου Αντιόχειας, κήρυξε στην Κωνσταντινούπολη τον ίδιο χρόνο 383 μπροστά σ' όλους τους Επισκόπους της Ανατολής, που συνήλθαν στην δεύτερη γενική Σύνοδο και είπε τα ακόλουθα για το Μελέτιο: «Ο Νυμφίος δεν μας αφαιρέθηκε αλλά στέκεται στο μέσο μας αν και δεν τον βλέπουμε. Αυτός είναι Ιερεύς εις τα πιο εσώτερα μέρη και πρόσωπο με πρόσωπο μεσιτεύει στον Θεό για μας και τις αμαρτίες του λαού».
Αυτό δεν ήταν ένα ρητορικό σχήμα αλλά η πραγματική γνώμη του Γρηγόριου καθώς συνάγεται γΓ αυτόν απ' ότι αναφέραμε σχετικά με τον Εφραίμ και τον Θεόδωρο. Και αφού ο Γρηγόριος κήρυξε αυτά στη Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης, μπορείτε να καταλάβετε από αυτό, λέγει ο Βαρώνιος, τι πίστευε ολόκληρη η Σύνοδος και μαζί μ' αυτήν ολόκληρη η Εκκλησία σ' εκείνα τα μέρη, δηλαδή ότι οι Άγιοι στον ουρανό προσεύχονται για μας, προς τον Θεό. (Μ. βη. 381, 8βοί. 41).
Ο Εφραίμ ο Σύρος, άλλος σπουδαίος Μοναχός, σύγχρονος του Βασιλείου, που πέθανε τον ίδιο χρόνο, στο Εγκώμιο του για το Βασίλειο, ο οποίος είχε πεθάνει πρόσφατα, τον επικαλείται ως εξής: «Μεσίτεψε για με, ένα πολύ δυστυχισμένο, και να με θυμάσαι στις μεσιτείες σου, Ω, πατέρα. Και συ που είσαι δυνατός προσευχήσου για μένα που είμαι αδύνατος, εσύ που είσαι επιμελής για μένα που είμαι αμελής. Εσύ που είσαι εύθυμος για μένα που είμαι δύσθυμος, εσύ που είσαι σοφός για μένα που είμαι ανόητος. Εσύ που έχεις αποθησαυρίσει ένα θησαυρό από όλες τις αρετές να είσαι οδηγός μου, που είμαι κενός από κάθε καλό έργο».
Στην αρχή του Εγκωμίου του για τους Σαράντα Μάρτυρες, γραμμένο την ίδια εποχή, τους επικαλείται ως εξής: «Ω, σεις αγαπητοί, με τις άγιες προσευχές σας, ώστε ο Χριστός με τη χάρη του να οδηγήσει τη γλώσσα μου να ομιλώ κ.λπ.». Και κατόπιν αναφέροντας τη μητέρα ενός από τους Σαράντα Μάρτυρες κλείνει την ομιλία του με την προσευχή: «Σε ικετεύω, Ω άγια, πιστή και ευλογημένη γυναίκα, προσευχήσου για μένα στους Αγίους, λέγοντας, Μεσιτέψατε ώστε να θριαμβεύσει στο Χριστό ο τόσο μικρός και δύστυχος Εφραίμ, για να βρει έλεος και με τη χάρη του Χριστού να σωθεί».
Και πάλι στο δεύτερο Κήρυγμα ή Ομιλία του για τους επαίνους των Αγίων Μαρτύρων του Χριστού, τους προσφωνεί μ' αυτά τα λόγια: «Δεόμαστε σε σας αγιότατοι Μάρτυρες, να μεσιτεύσετε στον Κύριο για μας τους δύστυχους αμαρτωλούς, γεμάτους με την ακαθαρσία της αμέλειας, να μας εμφυσήσει την άγια χάρη του μέσα μας». Και κατόπιν προς το τέλος της ομιλίας του λέγει: «Τώρα αγιότατοι άνθρωποι και ένδοξοι Μάρτυρες του Θεού, βοηθήστε με ένα δυστυχισμένο αμαρτωλό με τις προσευχές σας ώστε την τρομερή εκείνη ώρα να μπορέσω να λάβω χάρη, όταν τα μυστικά των καρδιών θα γίνουν γνωστά. Έγινα σήμερα σε
Τελευταία Ενημέρωση στις Δευτέρα, 07 Μάρτιος 2011 18:47
 
spacer.png, 0 kB
spacer.png, 0 kB
spacer.png, 0 kB