cd  ΟΧΙ ΕΓΩ
spacer.png, 0 kB

alt

" Η έρημος και η άνυδρος θέλουσιν ευφρανθή δι' αυτά, και η ερημία θέλει αγαλλιασθή και ανθήσει ως ρόδον."

Ησαίας 35,1 

 
            ΜΑΡΑΝΑΘΑ!
     Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΕΥΧΗ
     ΕΛΑ ΧΡΙΣΤΕ ΞΑΝΑ!

    
    ΜΑΡΤΙΟΣ  2021   

Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
 1 2 3  4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31        

spacer.png, 0 kB
spacer.png, 0 kB
ΟΧΙ ΕΓΩ
Συντάχθηκε απο τον/την Administrator   
ΟΧΙ ΕΓΩ…


Ακούγεται πολύ συχνά σε διάφορους χώρους μεταξύ των ανθρώπων. Μια έτοιμη δικαιολογία. Μια προσπάθεια να ξεφύγει το άτομο από τις ευθύνες του, να θολώσει τα νερά, να ξεγλιστρήσει, να εξαπατήσει, να τα φορτώσει στον άλλο, άσχετα αν αυτός είναι σύντροφος, φίλος ή αδελφός. Το ένστικτο της αυτοσυντήρησης δεν λογαριάζει δικαιοσύνη, δεσμούς η φιλότιμο. Το ένστικτο δεν έχει λογική, δεν έχει πνεύμα. Του αρκεί να ξεφύγει από τη δυσκολία και το στρίμωγμα μ’ οποιοδήποτε τρόπο.

«Όχι εγώ, αλλά κάποιος άλλος είναι ο φταίχτης». Αυτός δεν ήταν ο πρώτος πονηρός καρπός, δικαιολογία που βγήκε από το στόμα ανθρώπου μετά την πτώση και την αμαρτία; «Ο Αδάμ αποκρίθηκε: ‘‘Η γυναίκα που μου έδωσες, εκείνη μου πρόσφερε έναν καρπό και έφαγα’’. Ο Κύριος ο Θεός ρώτησε τη γυναίκα: ‘‘Γιατί το έκανες αυτό;’’ Εκείνη απάντησε: ‘‘Το φίδι με εξαπάτησε και έφαγα’’» Γέν. 3/γ΄ 12,13.

Έκτοτε μυριάδες στόματα χρησιμοποίησαν αυτή τη μέθοδο εξαπατώντας συνανθρώπους τους. Ο Θεός μας ωστόσο δεν εξαπατάται ούτε έρχεται σε δίλημμα, γιατί Αυτός γνωρίζει τα κρυπτά των καρδιών και μπροστά Του είναι όλα γυμνά και τετραχηλισμένα. Η αμαρτία κάνει τον άνθρωπο δειλό, ποταπό, του αφαιρεί την αξιοπρέπεια, τον ανδρισμό, τον γελοιοποιεί, τον κάνει αχρείο.

Κάτι τέτοιο προσπάθησαν να κάνουν οι Φαρισαίοι και οι Σαδδουκαίοι, όταν ήλθαν στον Ιορδάνη με σκοπό να εξαπατήσουν το λαό και τον μεγάλο προφήτη του Θεού, τον Ιωάννη. Εκεί όμως εισπράξανε από το στόμα του, την αμοιβή τους: «οχιάς γεννήματα, ποιος σας είπε πως έτσι θα ξεφύγετε από την οργή του Θεού, που πλησιάζει… το τσεκούρι βρίσκεται κιόλας στη ρίζα των δένδρων. Κάθε δένδρο που δε δίνει καλό καρπό θα κοπεί σύρριζα και θα ριχτεί στη φωτιά» Ματθ. 3/γ΄ 7-10.

Πώς αλλάζει ο άνθρωπος όταν το πνεύμα του Θεού τον γεμίζει. Πώς αυτή η πονηρή και διεφθαρμένη καρδιά, που με την πρώτη δυσκολία μετέθετε τις ευθύνες, έρχεται σε κατάνυξη, αναγνωρίζει το δράμα της και ταπεινώνεται. Τότε συναισθάνεται την τραγική πραγματικότητα, την πλάνη στην οποία οδηγήθηκε στηριζόμενη στον εαυτό της. Τότε καταλαβαίνει ο άνθρωπος ότι δεν του φταινε οι άλλοι, ούτε και η άδικη κοινωνία, αλλά ο ίδιος ο αμαρτωλός εαυτός του. Μοναδική διέξοδος σ’ αυτή την περίπτωση είναι η ταπείνωση, η μετάνοια και η εξομολόγηση.

Ακολουθεί η καινούργια πορεία, η νέα ζωή, οι καρποί που ανταποκρίνονται στη μετάνοιά μας, ο νέος δρόμος της ταπείνωσης και των αγαθών έργων. Χωρίς ποτέ να ξεχνάμε από που βγήκαμε, το λάκκο από τον οποίο λατομηθήκαμε, τον παλαιό άνθρωπο που εξακολουθεί να υπάρχει μέσα μας και μας απειλεί.

Τώρα πια δεν μπορούμε, δεν δικαιολογείται να λέμε: «Όχι εγώ…» αλλά αντίθετα «μήπως εγώ είμαι Κύριε;» Ματθ. 26/κς’ 22. «Μήπως εγώ Σε προδίδω; Μήπως εγώ Σε λυπώ; Μήπως εγώ Σε αρνούμαι και Σε ντροπιάζω; Μήπως εγώ φταίω; Μήπως εγώ;

Τι κι αν η συνείδησή μου δεν με ελέγχει, αυτή μπορεί να με δικαιώσει μπροστά στην αγιότητά Σου;» Ή να πούμε σαν τον Ιώβ, «Εγώ είμαι ασήμαντος! Τι θα μπορούσα να Σου αποκριθώ; Δεν θα τ’ ανοίξω άλλο πια το στόμα μου. Μίλησα πιο πολύ απ’ ότι έπρεπε, δε θα ξαναμιλήσω πια» (40/λ΄ 4,5). Μήπως θα ’ταν καλύτερα έτσι; Μήπως έτσι βρεις και βρω έλεος;

Τελευταία Ενημέρωση στις Τετάρτη, 05 Μάρτιος 2014 21:44
 
spacer.png, 0 kB
spacer.png, 0 kB
spacer.png, 0 kB