cd  ΚΟΙΝΩΝΙΑ
spacer.png, 0 kB

alt

" Η έρημος και η άνυδρος θέλουσιν ευφρανθή δι' αυτά, και η ερημία θέλει αγαλλιασθή και ανθήσει ως ρόδον."

Ησαίας 35,1 

 
            ΜΑΡΑΝΑΘΑ!
     Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΕΥΧΗ
     ΕΛΑ ΧΡΙΣΤΕ ΞΑΝΑ!

       
ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2022       

Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27  28  29  30 
31            

spacer.png, 0 kB
spacer.png, 0 kB
ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Συντάχθηκε απο τον/την Administrator   
Κυριακή, 23 Σεπτέμβριος 2007 03:37

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

maziΟ άνθρωπος από την στιγμή που πλάστηκε από το Θεό ένιωσε την ανάγκη συντρόφου. Κάποιου πλάσματος δηλαδή, όμοιου με αυτόν με το οποίο θα μπορούσε να επικοινωνήσει, να μιλήσει, να ανταλλάξει τις σκέψεις του, να δώσει και να πάρει συναίσθημα. Και τότε ήλθε... ο βοηθός. Αποτέλεσμα της διαπίστωσης του καλού Δημιουργού « Δεν είναι καλόν να είναι ο άνθρωπος μόνος, θέλω κάμει εις αυτόν βοηθόν όμοιον με αυτόν» Γεν. 2/β’ 18.

Από τότε οι άνθρωποι πολλαπλασιάστηκαν και γέμισαν τη γη. Η ίδια αυτή ανάγκη δημιούργησε στη συνέχεια τις κοινωνίες των ανθρώπων, είτε μικρές, όπως οικογένειες, συγγένειες, συνοικίες, είτε μεγαλύτερες, όπως χωριά, κωμοπόλεις, πόλεις, σαν και σήμερα. Θα φανταζόταν κανείς πως τώρα πια η ανάγκη αυτή θα είχε εκλείψει λόγω του πλήθους των ανθρώπων. Αντίθετα, σήμερα ο άνθρωπος είναι όσο ποτέ άλλοτε μόνος. Κινείται ανάμεσα σε ανθρώπους, κτίζει το σπίτι του δίπλα-δίπλα με άλλους, όμως δεν τους ξέρει και νιώθει μόνος. Μια τάση απομόνωσης τον διακατέχει, προϊόν φόβου που την υποβοηθούν τα σύγχρονα μέσα του τεχνολογικού μας πολιτισμού.

Η κατάσταση της κοινωνίας σήμερα, προσδιορίζεται πολύ εύστοχα, από τη φράση «Αυξάνεται ο πληθυσμός και οι άνθρωποι λιγοστεύουν». Η αιτία που οι καρδιές των ανθρώπων είναι τόσο μακριά η μια με την άλλη, είναι γιατί αυτές οι ίδιες καρδιές είναι πολύ μακριά από το Θεό. Για να γίνει κάποιος «συμπολίτης των αγίων» πρώτα πρέπει να γίνει «οικείος του Θεού» (Εφεσ. 2/β’ 19), αυτά τα δύο συμβαδίζουν.

Ο Λόγος του Θεού μας πληροφορεί για τις μεθοδίες του εχθρού μας, μία από τις οποίες αποτελεί και η απομόνωση των παιδιών του Θεού. Σημείο για τους έσχατους καιρούς είναι το πάγωμα της αγάπης. Αυτής της αγάπης που στα πρώτα χρόνια που γνωρίσαμε το Χριστό, μας έκαιγε τα σπλάχνα και τρέχαμε για τους αδελφούς μας. Τώρα επικαλούμαστε τους κανόνες καλής συμπεριφοράς προκειμένου να επισκεφθούμε κάποιον αδελφό μας, και θεωρούμε βάρος το να φάμε και να κοιμηθούμε σπίτι του και ταλαιπωρία το να κατασκηνώσουμε για λίγες μέρες μαζί του. Η κοινωνία πλέον με τους αδελφούς μας περιορίστηκε στις ώρες των συναθροίσεων και αποτελεί μια μικροαστική συνήθεια που σκοτώνει την αγάπη.

Είναι καιρός να ξυπνήσουμε από τον λήθαργο της εσωστρέφειάς μας, να επιστρέψουμε στην πρώτη μας αγάπη, να επιδιώξουμε την κοινωνία μεταξύ μας σε κάθε ευκαιρία και με οποιαδήποτε μορφή. Ελάτε να ζεστάνουμε μαζί την παγωμένη αγάπη, να λειώσουμε τους πάγους, ν’ ανοίξει το πανέμορφο λουλούδι της και να σκορπίσει το γλυκό άρωμά της. Οι καιροί δεν μας περιμένουν, ο Κύριος έρχεται, «Μαρανάθα»!. Εμείς, αλήθεια, πού βρισκόμαστε; Αναζητούμε πραγματικά την Βασιλεία Του; Μήπως, όμως, την ψάχνουμε σε λάθος τόπο; με λάθος τρόπο; «Διότι η βασιλεία του Θεού δεν είναι φαγητά και πιοτά, αλλά δικαιοσύνη, ειρήνη και χαρά που χορηγεί το Πνεύμα το Άγιο» Ρωμαίους 14/ιδ’17.

Τελευταία Ενημέρωση στις Δευτέρα, 23 Νοέμβριος 2009 01:17
 
spacer.png, 0 kB
spacer.png, 0 kB
spacer.png, 0 kB